Fikret Gökçe

1970’li yıllarda Fransa’ya işçi olarak giden Süleyman ERDEL’in 5 çocuğundan ikisi zihinsel engellidir. Bunlardan 14 yaşında Semra adındaki kız çocuğu ailenin yanında, 32 yaşında Şenol adındaki erkek çocuğu Türkiye’de ablasının yanındadır. Dört çocuğu bulunan, ekonomik sıkıntılar içinde sorunlar yaşayan ve kalp hastası olan abla kardeşine bakamamaktadır. Biri Fransa’da, diğeri Türkiye’de bulunan iki zihinsel engelli çocuğu yüzünden parçalanmış durumda bulunan aile çok büyük sıkıntılar üzüntüler içindedir. Trabzon SSK ve Numune Hastanelerinden verilen Sağlık Kurulu Raporlarında “Mental Retardasyon” teşhisi konulan Şenol için “çalışarak hayatını kazanamaz” ve “vasi tayini gereklidir” kararları verilmiştir. Ayrıca Trabzon 2.Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 01.10.2001 tarihli, kararıyla Fransa’da yaşayan anne Zeynep ERDEL’in velayeti altına alınmasına hükmedilmiştir. Bunun üzerine aile Annecy – Scionsier Belediyesi’nden bir davet çıkararak Şenol’u yanlarına almak istemiş, fakat bununla ilgili vize talebi reddedilmiştir.

Bu olumsuz gelişme üzerine aile, Federasyonumuza başvurarak yardımcı olmamızı istemiştir. Aile Birleşimini esas alan Uluslararası Mevzuat ile Birleşmiş Milletlerin 20 Aralık 1993 tarihli, 48/96 sayılı “Sakatlar için Fırsat Eşitliği Konusunda Standart Kurallar” la ilgili kararında yer alan 9. kural “Aile hayatı ve kişisel bütünlük” konusu ile 22. kural olan “Uluslararası İşbirliği” konusunu dayanak tutarak 14 Ocak 2003 tarihinde Fransa Büyülelçiliği’ne yaptığımız başvuru da maalesef olumsuzlukla sonuçlanmıştır.

Büyükelçiliğin tüm isteklerini yerine getirmemize, konuyu ısrarla takip etmemize karşın sözü edilen elçiliğin vize başvurusunun bu kez de reddedildiğini bir telefon mesajıyla bildirmesini ve gerekçe belirtmemesini, uluslararası hukukta, Türkiye’ye ve Türk Ulusu’na karşı bir saygısızlık olarak görüyoruz. Özellikle bazı misyonlarıyla başta Güneydoğu olmak üzere ülkemizin iç ve dış sorunlarıyla ilgili olarak zaman zaman küstahça ve kışkırtıcı tavırlar sergileyen ve ayrıca Türkiye Cumhuriyeti’nin başkenti Ankara’da vatandaşlarımıza aşağılayıcı tavırlar sergileyen Fransa Büyükelçiliği’ne gerekli karşı tavır gösterilmelidir. Zihinsel engelli Şenol ERDEL’in ulusal birlik ve bütünlüğümüzü bölmeye çalışan unsurlarla eğer ilişkisi olsaydı bu vizenin kolaylıkla verileceğini düşünüyor, dostluğa sığmayan bu davranışın cevapsız kalmayacağını ümit ediyoruz.

Şenol ERDEL’in vize talebinin gerçekleşmesi ve parçalanmış durumdaki ailenin dramatik bir hal alan üzüntülerin giderilmesi için gerekli, girişim, yardım için gerekli mercilerin bir an önce harekete geçmesini diliyoruz.

2003